Info

avatar Ten blog rowerowy prowadzi robert1973 z miasteczka Elbląg. Mam przejechane 707517.00 kilometrów w tym 0.00 w terenie. Jeżdżę z prędkością średnią brak danych. i się wcale nie chwalę.
Suma podjazdów to 0 metrów.
Więcej o mnie.

baton rowerowy bikestats.pl

Wykres roczny

Wykres roczny blog rowerowy robert1973.bikestats.pl

Archiwum bloga

Wpisy archiwalne w miesiącu

Październik, 2026

Dystans całkowity:4144.00 km (w terenie 0.00 km; 0.00%)
Czas w ruchu:b.d.
Średnia prędkość:b.d.
Liczba aktywności:30
Średnio na aktywność:138.13 km
Więcej statystyk

FAHRENHEIT

Środa, 21 października 2026 · dodano: 21.10.2026 | Komentarze 0

160 advanced

Dziś pojechałem do Gdańska, w jego inne niż zwykle miejsce.
I wjechałem na ulicę Ogarną.
I stoi tam kamienica. Ładna, odrestaurowana.

To właśnie tutaj w 1686 roku na świat przyszedł Daniel Gabriel Fahrenheit.

Tak, ten od termometrów i tej dziwacznej skali, przez którą do dziś połowa świata musi co rano sprawdzać w kalkulatorze, czy 70 stopni w Miami to przyjemny chłodek, czy już piekło na ziemi. Stanąłem tam dziś z moim rowerem i zacząłem się zastanawiać, jak wyglądałoby moje spotkanie z Danielem. No cóż, nie poznaliśmy się osobiście (drobne opóźnienie z mojej strony, jakieś niecałe 300 lat), ale i tak czuję do niego respekt. Facet całe życie badał temperaturę wrzenia wody, a ja na trasie z Elbląga marzyłem tylko o tym, żeby z powrotem mi mocno nie wiało w twarz.
Ale wiecie, co jest w tym wszystkim najlepsze? Fahrenheit też miał w Gdańsku swoich „znajomych”, z którymi minął się w czasie.
Weźmy takiego Mikołaja Kopernika.
Mikołaj – chłopak z Torunia, ale przecież mocno związany z naszymi stronami (Warmia, Frombork, a i do Elbląga miał rzut beretem). Pomyślcie, jaki to byłby duet, gdyby obaj panowie spotkali się na piwie na gdańskim Głównym Mieście!
Niestety, nie mogli się poznać. Kopernik zmarł w 1543 roku, a Fahrenheit urodził się ponad sto lat później. Wielka szkoda, bo ich rozmowy byłyby hitem tamtych czasów:

  • Kopernik: „Danielu, powiadam ci, zatrzymałem Słońce, ruszyłem Ziemię! Wszystko kręci się wokół jednej gwiazdy!”
  • Fahrenheit: „Mikołaju, wszystko super, ale powiedz mi lepiej... jak gorąco jest na tym Słońcu? Bo mam taki pomysł na podziałkę z rtęcią, tylko skali mi brakuje...”
Kopernik patrzył w niebo i układał plan kosmosu, a Fahrenheit patrzył w probówkę i próbował ogarnąć, dlaczego woda zamarza akurat przy 32 stopniach (jego stopniach!). Ja natomiast stoję pod jego domem w roku 2026, patrzę na licznik w rowerze i myślę sobie, że obaj byli geniuszami, ale żaden z nich nie musiał nigdy pedałować pod wiatr na trasie żuławskiej odsłoniętej ze wszystkich stron...4 godziny !! wracałem do domu, jadąc z powrotem po linii prostej robiąc zaledwie 60 km !!...wczoraj lało mi przez pełne 100 km i było mi zdecydowanie sympatyczniej.


Wróciłem do Elbląga. Bez własnej skali temperatur, ale z poczuciem, że gdańskie powietrze ma w sobie coś, co od wieków przyciąga ludzi zafiksowanych na punkcie liczb, gwiazd i... dwóch kółek.
...a może dlatego jeżdżę do Gdańska bo... nie spotkała mnie tu nigdy żadna przykrość ?






256 515 kilometrów do MILIONA

Wtorek, 20 października 2026 · dodano: 20.10.2026 | Komentarze 0

150 advanced

Zdjęcie roku: Ja udający, że słucham odprawy technicznej. 



Organizator: „...i pamiętajcie, na 180. kilometrze jest ostry zjazd i luźny szuter...”
Ja (w myślach): „Człowieku, ja ten szuter pamiętam z edycji 2022, znam tam każdy kamień po imieniu, a profil tej trasy mam wytatuowany w pamięci RAM. Ale mów, mów, masz taki ładny głos, a ja akurat sprawdzam w głowie, czy wyłączyłem żelazko przed wyjazdem z domu.”

Pozory mylą! Oficjalnie: wzorowy słuchacz i oaza posłuszeństwa. Nieoficjalnie: w mojej głowie trasa jest już przejechana dziesiątki razy, a ja zastanawiam się, dlaczego znowu to sobie robię ?





256 665 kilometrów do MILIONA

Poniedziałek, 19 października 2026 · dodano: 19.10.2026 | Komentarze 0

10 nextbike 

no to jestem już na dziewiętnastym okrążeniu Ziemi, w poniedziałki muszę przestać jeździć.

a gdybym leciał na Księżyc, tam i z powrotem, miałbym 298 tysięcy kilometrów do Ziemi... bo w międzyczasie zrobiłem 21 okrążeń Księżyca.

bez okrążeń Księżyca miałbym zaledwie 66 tysięcy kilometrów do Ziemi.






RÓWNIK jest Kołem Wielkim Kuli Ziemskiej

Niedziela, 18 października 2026 · dodano: 18.10.2026 | Komentarze 0

125 advanced 
25 wigry 3 

40.076 kilometrów 
wróciłem na Wigry 3 oczywiście.
Już mam....osiemnasty RÓWNIK.




256 825 kilometrów do MILIONA

Sobota, 17 października 2026 · dodano: 17.10.2026 | Komentarze 1

150 advanced 

  bo to wydarzy się jutro




256 975 kilometrów do MILIONA

Piątek, 16 października 2026 · dodano: 16.10.2026 | Komentarze 0

200 advanced 

...znowu kolejny wschód słońca.


... ponownie wspaniały Gdańsk 


Nic nie równa się z tym uczuciem, kiedy znowu możesz się spełniać.

Ps. w tym miejscu jestem tylko po to, by zjeść pączki.
Kościół Świętej Katarzyny i Muzeum Bursztynu.




257 175 kilometrów do MILIONA

Czwartek, 15 października 2026 · dodano: 15.10.2026 | Komentarze 0

21 wigry 3
4 advanced 

To był absolutny kosmos! Wczorajszy wieczór... Manchester City na własnym terenie, ryk trybun, a Paris Saint-Germain grało jak z innej galaktyki. Już było 3:0, absolutna dominacja, by ostatecznie zamknąć ten szalony mecz wynikiem 4:2 dla Paryżan! Cały świat patrzył na to z otwartymi ustami, a te emocje... one po prostu rozsadzały klatkę piersiową. Zasnąłem o wiele za późno, z głową pełną piłkarskiego szaleństwa. I całe szczęście, że w tym amoku zapomniałem o budziku! Pobudka po szóstej była jak zbawienie, bo moje ciało krzyczało o ratunek. Nie mam już sił. Po prostu nie mam sił na mój własny, codzienny kosmos... a on przecież nie pyta o zgodę, on musi trwać.

Dzisiejszy dzień minął bez roweru. Pusta szosa, brak szumu opon – dziwna, bolesna cisza. Ale od jutra? Od jutra znowu jadę dalej. Najgorsza, najtrudniejsza w tym wszystkim jest ta cholerna świadomość, że nie potrafię, że wręcz nie mogę się zatrzymać! Coś się musi zmienić, coś wielkiego musi się wreszcie wydarzyć! To codzienne wstawanie, to chwytanie kierownicy w najpiękniejszym momencie doby – gdy głęboka noc boleśnie i zmysłowo przeistacza się w blady dzień – to już przestało mi wystarczać. Sam zachwyt to za mało, potrzebuję przełomu...kogoś potrzebuję.



Przecież wszystko zaczęło się od niego. Od tego zimnego, hipnotyzującego Srebrnego Globu, który wisiał nad moją głową, gdy po raz pierwszy samotnie przecinałem ciemność. 384 403 kilometry. Pierwszy, morderczy cel, który wyszarpałem wszechświatowi w dokładnie 8 lat, 10 miesięcy i 15 dni. Wtedy dotknąłem Księżyca. Zostawiłem tam ślady swoich opon. Ale ta lunarna siła nie pozwala mi spocząć, ona wciąż mną steruje, pcha mnie dalej, poza granice ludzkiej wytrzymałości, ku ostatecznemu przeznaczeniu...
Mam ten cholerny plan i muszę go zrealizować, bez względu na koszty. Mój ostateczny cel jest jasny: milion kilometrów. Jadę po to niezmiennie, dzień w dzień, już od 16 lat. Zostało jeszcze siedem lat tej morderczej walki z samym sobą i z czasem – epicka droga zamknie się w kultowej, jordanowskiej liczbie 23 lat, z dumnym napisem 2011–2033 na piersi. Dlatego... dlatego za żadne skarby świata nie mogę się teraz zatrzymać, bo kiedy jutro rano o świcie Księżyc znowu spojrzy na moją samotną sylwetkę na szosie, muszę mu udowodnić, że...
mój plan to coś więcej niż sport – to prywatna misja kosmiczna.

Kiedy jutro ruszę o świcie, te liczby i Księżyc będą ze mną jechać.




257 196 kilometrów do MILIONA

Środa, 14 października 2026 · dodano: 14.10.2026 | Komentarze 2

150 advanced

Droga do Miliona: Dlaczego w moich statystykach szukam symetrii

tak wiele przejechany kilometrów. Ale dla mnie rower to coś więcej niż zawody, ukończone maratony ultra czy bezmyślne kręcenie kilometrów. Aby nadać tej cholernie trudnej drodze głębszy sens, cel i motywację, prowadzę szczegółowe statystyki. Kiedy wjeżdża się na taką drogę, człowiek szybko rozumie jedno: bez jasnego punktu na horyzoncie po prostu się nie da.
Mój ostateczny cel? Milion kilometrów.
Wiem już, że ta droga potrwa symboliczne 22 lata. Mogę jechać wolniej, mogą zdarzyć się wypadki czy gorsze dni, ale nie mam zamiaru skracać tego czasu na siłę do pięciu lat. To byłoby potężne, wyniszczające zadanie, a poprzeczka i tak wisi już kosmicznie wysoko. Mimo wszystko Trzeba trzymać fason, ale na własnych warunkach.

Filozofia symetrii: Każdy dzień ma znaczenie
W moich statystykach najważniejsza jest symetria. Nie sztuką jest przejechać kilkaset kilometrów na maksa przez kilka dni, a potem leżeć bez sił. Moja zasada to równość i powtarzalność. Dążę do tego, aby każdy dzień w roku miał solidny, wypracowany fundament.

  • Cel na ten rok (16. rok jazdy): Każdy dzień w kalendarzu powinien mieć przypisane minimum 1600 km łącznego historycznego przebiegu, jeśli nie będzie miał...mam sześć lat na eliminację tego wyniku
  • Cel ostateczny (na koniec 22 lat): Każdy dzień roku ma osiągnąć pułap minimum 2200 km, czyli 100 km dziennie.
Każda data w roku staje się osobnym wyzwaniem. Poniżej przedstawiam tabele pokazujące dni, które wciąż mają „zaległości”. Te braki to historia moich zimowych walk ze śniegiem po kolana, wypadków czy po prostu czasów, kiedy jeszcze tak bardzo o to nie dbałem.
Późna jesień i zima to moment prawdy. Październik, listopad i grudzień wciąż mogą w tym roku uciec ze „strefy zaległości” – i właśnie o to teraz dbam.

Jeden główny cel.
Tak, jest najważniejszy, ale to musi być jednocześnie cel z którego rodzą się tysiące mniejszych, codziennych motywacji. Kiedyś, jeśli sami wjedziecie na taką drogę, zobaczycie, że inaczej się nie da. Po prostu się nie da.

najważniejszy dla mnie był Księżyc, a Milion jest tylko silniejszy

299) 05 grudnia - 1580 km
300) 23 stycznia - 1570 km
301) 24 listopada - 1570 km
302) 07 stycznia - 1570 km
303) 17 stycznia - 1560 km
304) 26 stycznia - 1560 km
305) 05 września - 1550 km
306) 05 sierpnia - 1550 km
307) 13 sierpnia - 1550 km
308) 08 kwietnia - 1550 km
309) 15 lutego - 1550 km
310) 21 lutego - 1550 km
311) 01 grudnia - 1550 km
312) 16 grudnia - 1550 km
313) 17 listopada - 1550 km
314) 19 listopada - 1550 km
315) 12 listopada - 1550 km
316) 28 października - 1550 km
317) 06 grudnia - 1540 km
318) 05 stycznia - 1536 km
319) 30 listopada - 1536 km
320) 20 stycznia - 1520 km
321) 03 listopada - 1520 km
322) 15 stycznia - 1510 km
323) 16 stycznia - 1510 km
324) 04 września - 1500 km
325) 02 września - 1500 km
326) 16 sierpnia - 1500 km
327) 18 lipca - 1500 km
328) 03 lutego - 1500 km
329) 17 grudnia - 1500 km
330) 03 grudnia - 1500 km
331) 06 stycznia - 1500 km
332) 08 stycznia - 1460 km
333) 31 stycznia - 1450 km
334) 24 stycznia - 1450 km
335) 12 grudnia - 1450 km
336) 10 grudnia - 1450 km
337) 09 grudnia - 1450 km
338) 09 lipca - 1420 km
339) 02 stycznia - 1420 km
340) 04 grudnia - 1420 km
341) 21 grudnia - 1410 km
342) 14 grudnia - 1410 km
343) 09 stycznia - 1410 km
344) 12 stycznia - 1400 km
345) 03 stycznia - 1400 km
346) 15 grudnia - 1400 km
347) 10 stycznia - 1400 km
348) 11 stycznia - 1400 km
349) 02 grudnia - 1373 km
350) 19 grudnia - 1370 km
351) 20 grudnia - 1350 km
352) 23 grudnia - 1350 km
353) 18 grudnia - 1350 km
354) 07 grudnia - 1345 km
355) 27 grudnia - 1320 km
356) 08 grudnia - 1315 km
357) 31 grudnia - 1313 km
358) 30 grudnia - 1310 km
359) 22 grudnia - 1310 km
360) 28 grudnia - 1300 km
361) 29 grudnia - 1300 km
362) 11 grudnia - 1300 km
363) 24 grudnia - 1250 km
364) 26 grudnia - 1210 km
365) 25 grudnia - 1200 km
366) 29 lutego - 744 km ( nie jest brany pod uwagę )





257 346 kilometrów do MILIONA

Wtorek, 13 października 2026 · dodano: 13.10.2026 | Komentarze 0

170 advanced

Gdańsk.

ulubiony, ładny, zabytkowy.
Gdańsk.


należy zwrócić uwagę na złoty statek - element dekoracyjny na wysokości dachu budynku Narodowego Baku Polskiego.
Konstrukcja ta nawiązuje do wielowiekowych tradycji Gdańska jako bogatego, hanzeatyckiego miasta portowego. Umieszczanie sylwetek żaglowców na szczytach kluczowych budynków publicznych miało podkreślać silny związek instytucji (w tym przypadku banku finansującego handel) z morzem i handlem morskim. ciekawe, co nie ?




257 516 kilometrów do MILIONA

Poniedziałek, 12 października 2026 · dodano: 12.10.2026 | Komentarze 1

150 advanced

Koniec chowania się w cieniu. Czas zdjąć maskę skromności

Przez lata żyłem w przekonaniu, że prawdziwa kolarska wartość rodzi się w ciszy. Setki godzin w siodle, tysiące kilometrów na liczniku, pot, ból i samotność na trasie. Kiedy kończyłem kolejne ultra, nie szukałem poklasku. Ba, unikałem ubrań z wielkimi logotypami, blichtru i obnoszenia się z tym, co przeżyłem. Bo Znałem swoją wartość. Wystarczało mi to, że ja sam wiem, ile kosztowało mnie dotarcie do mety. Jeździłem sam, w zwykłych, kolorowych strojach, daleko od blasku fleszy i zazdrosnych spojrzeń. Do czasu. Bo nagle coś we mnie pękło.

Jako jedyny kolarz z mojego rodzinnego miasta ukończyłem MRDP (Maraton Rowerowy dookoła Polski) – prawdopodobnie najtrudniejszy, najbardziej bezwzględny wyścig ultra w tym kraju. Mało tego? Przejechałem go cztery razy. Pierwszą pętlę zamknąłem już w 2013 roku. Wtedy nikt nie myślał o pamiątkowych strojach – na dedykowaną, oficjalną koszulkę od organizatora przyszło mi czekać... 13 lat. Dziś ta koszulka wreszcie jest w moich rękach. I paradoksalnie, to nie organizator, a zachowanie jednego człowieka sprawiło, że stała się ona dla mnie najważniejszym trofeum.
Mam "kolegę". Człowieka, który na ten sam szczyt próbował wdrapać się kilkukrotnie. Za każdym razem bezskutecznie. Chciałem mu pomóc, wyciągnąłem rękę – z moim doświadczeniem i wsparciem na pewno zamknąłby tę pętlę. Odmówił. Dlaczego? Bo jego własne ego podpowiedziało mu absurdalną myśl: że będę oczekiwał od niego dozgonnej wdzięczności i bicia pokłonów, albo od innych, albo miał jeszcze jakiś inny paradoksalny powód. Jakie to małostkowe. Ja nigdy nie oczekiwałem podziękowań od nikogo. Moje ultra robiłem dla własnej, czystej radości, nie dla czyjegoś "dziękuję".
Teraz ten sam człowiek obraził się na cały świat, a przede wszystkim na mnie. Dlaczego? Bo na organizowane przez niego wycieczki zacząłem zakładać to, na co ciężko pracowałem przez kilkanaście lat – strój z logo MRDP.
Widok jego frustracji i nienawiści w oczach uświadomił mi jedno: koniec z chowaniem się po kątach.
Skoro zobaczyłem, jak potwornie inni pożądają tego, co ja zdobyłem własnymi nogami i charakterem, ta koszulka zyskała dla mnie podwójną wartość. Zrozumiałem, że po tak gigantycznych sukcesach człowiek ma pełne prawo – a wręcz obowiązek – wyjść z cienia i pokazać światu: "Tak, zrobiłem to. Jestem finisherem najtrudniejszego ultra". Trzymanie takich trofeów na dnie szafy tylko po to, by nie urazić czyjegoś kruchego, niespełnionego ego, to błąd.
Dlatego od kilkunastu dni ta koszulka to moja druga skóra. Jeżdżę w niej codziennie – o ile poranny chłód nie zmusza mnie do ubrania kilku warstw. Chodzę w niej nawet na zwykłe zakupy do Biedronki. Niech ludzie patrzą. Niech pytają. A to, że ktoś "bliski" nie może na mnie patrzeć, gdy mam ją na sobie? Że kogoś pali w oczy widok logotypu, którego sam nigdy nie wywalczył? To mnie tylko umacnia. Każde skwaszone spojrzenie faceta, który poległ tam, gdzie ja triumfowałem cztery razy, działa na mnie jak najlepszy żel energetyczny.
Nie muszę wymieniać go z imienia – w naszym środowisku i tak każdy doskonale wie, o kogo chodzi. Karawana jedzie dalej, a ja wreszcie jadę z podniesioną głową. W oficjalnym stroju MRDP. Bo na to zasłużyłem.

I na koniec, żeby była pełna jasność – w szafie mam teraz dwie oficjalne bluzy i dwie koszulki z MRDP. Gdybym tylko chciał, mógłbym mieć tych kompletów ze sto, z własnym imieniem i nazwiskiem. Gdybym tylko chciał.  Bo moje cztery ukończone pętle dają mi do tego pełne prawo. Niektórzy latami nie potrafią zdobyć jednej, a ja mógłbym nimi tapetować ściany – gdyby tylko mi na tym zależało. Ale wystarczą mi te, które mam, bo od kilkunastu dni są w ciągłym obrocie. Czas chowania się po kątach minął bezpowrotnie. Można pękać z zazdrości, można odwracać wzrok na wspólnych wycieczkach i udawać, że ten sukces nie istnieje. Prawda jest jednak taka, że ja te cztery kółka wokół Polski wykręciłem własnymi nogami, a te stroje są tego namacalnym dowodem. Możesz nie patrzeć, możesz się obrażać – ale historii nie zmienisz. Ja noszę te barwy z dumą, a Ty musisz z tym po prostu żyć.

I gwarantuję Ci jedno – jeszcze nie raz przyjdzie Ci oglądać moje plecy w tej koszulce gdzieś na trasie.

Chcesz czy nie, patrz i podziwiaj!

PS.
na wyciecze rowerowej połączonej z kajakami ten "kolega" wszystkim robił zdjęcia, z boku, a mi takie zrobił:


ja naprawdę jestem na tym zdjęciu, i to w stroju MRDP..., nawet jako jedyny wiosłuję.
Na zdjęciu jest oczywiście też Henio, którego bardzo serdecznie pozdrawiam :)