Księżycowe 100 km i trzy POSIŁKI

Czwartek, 15 stycznia 2026 · dodano: 15.01.2026 | Komentarze 3

104 góral

Codziennie walczę. I mam nadzieję, że to widać.
nie z wiatrem, nie z zimnem, nie ze śniegiem.
walczę z czymś znacznie trudniejszym- z własną głową.
Bo po wypadku znowu to wszystko stało się dla mnie jakieś inne.
ciało znowu nie budzi się same o 4:15, nie chce jeść i jakoś wielu jeszcze rzeczy nie chce ode mnie.
Każdy kilometr to potężny dla mnie wysiłek, i fizyczny i mentalny.
już same wyjście na rower to mała bitwa z lękiem przed samochodami.
w dodatku na tak trudne i najgorsze warunki mam tylko jeden rower,
ten rower, który kolejną część zdrowia swojego oddał za mnie.
rower z jednym przełożeniem, przełożeniem do najszybszej jazdy, a ja nadal
mogę kręcić tylko jedną nogą. I nie mam o to do niego pretensji, to i tak cud,
że sam na nic się dotychczas nie poskarżył.

...więc wychodzę z domu co raz wcześniej.
Bo jestem przecież księżycowy. A Księżyc do czegoś zobowiązuje.

zmuszam się do jedzenia, smaruję kolano, okładam je lodem,
tak, jakbym na dworze miał za mało przenikliwego w sobie zimna.
Po kilku dniach udało się, pierwsza setka w ciągu dnia. Jedną nogą, a jak !!
Dosłownie, bo ta druga jeszcze potrzebuje pomocy i czasu...dobre i to,
że dała się przekonać do tego, że odpoczynek na świeżym powietrzu też jest formą
powrotu do zdrowia....ostatni kilometr przed domem wracam pieszo z uwagi na podjazd.

bardzo wiele potrzebuję do dojechania do swojego absolutnego minimum,
a o tym jak wiele mi brakuje...mógłbym pisać przez kilka kolejnych dni,
wyjść z domu...ba, położyć się dzień wcześniej z olbrzymimi pokładami siły, które mam na co dzień.
dzień wcześniej mieć tyle pewności w sobie, takiej, jaką mam przed każdym letnim ultra właśnie.
musi być i 100 km i jeszcze kilkanaście rzeczy we mnie zrealizowanych, aby dzień był dla mnie zwykły,
wspaniały, normalny, aby był księżycowy.
ale jednocześnie wiem, że bardzo wiele uczyniłem przez ostatni tydzień bo dziś właśnie pojawiło się
we mnie małe zmęczenie, pojawił się również apetyt, dziś trzy pełne posiłki zjadłem,
Niesamowite !! pierwszy taki dzień od tygodnia. no i słodycze też były, mnóstwo.
Bo przecież muszę mieć z czego kręcić kolejne kilometry.

na razie jeżdżę tylko po mieście - paradoksalnie - czuję się w nim najbezpieczniej.
Jeszcze nikt nigdy tu mnie nie rozjechał. Jeszcze.

a dziś nad ranem, zanim zdążyłem zjeść śniadanie, spotkała mnie miła niespodzianka.
Pani z samochodu uśmiechała się do mnie, machała w moim kierunku z wielką serdecznością.
I pewnie nie tak po prostu. Bez klaksonu, bez złości, bez pośpiechu.
I pomyślałem wtedy: "to jest dowód na to, że kobiety mnie nie tylko rozjeżdżają, że
są i takie, które chcą abym dojechał do swoich marzeń".

i szkoda tylko, że nadal nie wyjeżdżam o 5 nad ranem.
bo za ciemno, za ślisko, bo boję się wyjechać za miasto.
szkoda, że jeszcze nie mogę być taki jaki jestem na co dzień,
ale jeżdżę bo nie wyobrażam sobie leczyć się inaczej niż w taki właśnie sposób.
Dlaczego ? 
Bo nadal jestem częścią Księżyca, choć pewnie obecnie tylko jego ciemną stroną...