rowerowy blog

Info

Ten blog rowerowy prowadzi robert1973 z miasteczka Elbląg. Mam przejechane 700841.00 kilometrów w tym 0.00 w terenie. Jeżdżę z prędkością średnią brak danych. i się wcale nie chwalę.
Więcej o mnie.

Statystyki zbiorcze na stronę

Znajomi

wszyscy znajomi(70)

Moje rowery

GIANT ANTHEM 3 350599 km

GIANT TERRAGO 3 108808 km

WHEELER ROUTE 21

GIANT TCR 1 389409 km

GIANT TCR ADVANCED 2 245 km

GIANT PROPEL PRO 1 150 km

Wigry 3 155 km

GIANT Chicago

NEXTBIKE Zielona Góra

Wykres roczny

Archiwum bloga

DST 134.00km
Sprzęt GIANT ANTHEM 3
Aktywność Jazda na rowerze

262 630 kilometrów do MILIONA

Poniedziałek, 7 września 2026 · dodano: 07.09.2026 | Komentarze 0

100 advanced
27 wigry 3
7 propel

Wstaję wcześniej niż zwykle, gotowy do drogi.
Wyjeżdżam jak zawsze – punktualnie o 5:00 nad ranem.

Moja rutyna jest niezmienna, ale w moim świecie coś zaczyna pękać. Jestem już znacznie dalej na trasie, kiedy w końcu pojawia się pełne słońce. W przeciwieństwie do mnie, ono zaczęło spać dłużej, odcina się, zupełnie nie chce już ze mną współpracować. Ciężko znosi się tę nagłą ciszę, kiedy jeszcze niedawno wszystko wokół tętniło ciepłem.W moim rowerowym świecie teoretycznie nie zaszły żadne zmiany, ale ta poranna pustka zaczyna ciążyć. Patrzę na telefon przed wyjazdem – ekran jest ciemny, martwy. Żadnej wiadomości, żadnego sygnału, zupełnie jakby ta druga strona zapomniała o moim istnieniu. Szkoda, że to moje słońce nie wie, jak bardzo jest dla mnie ważne. Że ma ogromne znaczenie w tym, co robię i jak się czuję. Przez to, że jest go teraz mniej, że zapadła ta niezrozumiała cisza, muszę pilnować znacznie więcej rzeczy.

...muszę udawać przed samym sobą, że mam siłę przejechać ten dzień tak samo, jak latem. W tej przedświtowej ciemności jest coś zimnego, co zmusza do układania w głowie pytań bez odpowiedzi. Dlaczego tak łatwo przychodzi komuś przestać pisać, przestać dzwonić, po prostu zgasnąć? I wcale nie pociesza mnie myśl, że kiedyś to światło znowu wróci. Najwięcej ciemności niesie ze sobą zima, a od wielu lat wiadomo, jaki mam do niej stosunek. To czas zamrożenia, odległości i braku kontaktu, którego najbardziej się boję. Szkoda mi każdego dnia, w którym widzę tego światła mniej. Każdego poranka, który zaczyna się od sprawdzania, czy coś się zmieniło, i zderzenia z tą samą, chłodną obojętnością. Słońce jest dla mnie ważne, jego obecność daje mi poczucie, że jadę w dobrym kierunku.

Choć w tej samotności na drodze, kiedy gasną ostatnie nadzieje na jakikolwiek znak, ważniejszy staje się Księżyc... On przynajmniej nie udaje, że go nie ma, i wiernie towarzyszy mi w nocy, która chyba znowu na dobre zagościła w moim życiu.

Komentarze
Nie ma jeszcze komentarzy.

Komentować mogą tylko zalogowani. Zaloguj się · Zarejestruj się!